Neem contact met ons op via +31 70 221 2036 of laat je nummer achter en we bellen je terug!
Laat hieronder je bericht achter. We nemen binnen enkele dagen contact met je op! Wil je een reisvoorstel aanvragen? Vul dan het formulier op deze pagina in!
Jelle Staleman groeide niet op in de Alpen, maar in een Nederlandse achtertuin waar een 20 meter hoge populier zijn eerste ‘top’ werd. Via een buurman die hem meenam naar de rotsen in Sy, ontdekte hij al jong dat klimmen hem rust én uitdaging bracht. Die vroege fascinatie leidde tot een leven vol bergen: van het Korps Mariniers en internationale commando-opleidingen tot expedities op de K2 en onbeklommen toppen in Groenland.
Vandaag is Jelle niet alleen een van de meest ervaren Nederlandse berggidsen, maar ook oprichter van Mountain Beat. Hij ziet de bergen als meer dan een podium voor prestaties: het zijn plekken voor groei, kameraadschap en inzicht. Zijn missie is om die rijkdom te delen met anderen, nuchter, veilig en altijd met oog voor de ervaring van elke deelnemer.
Als jongetje van 7 beklom ik regelmatig de 20 meter hoge populier bij ons in de achtertuin. Mijn buurman zag dat en ging zelf vaak klimmen in de Belgische Ardennen. Daarop nam hij mij mee om een weekendje te gaan klimmen in Sy. In Sy ontdekte ik dat ik rust vond en tegelijkertijd enorm werd uitgedaagd. Blijkbaar heb ik nadat ik thuis kwam tegen mijn moeder verteld dat ik later berggids wilde worden. Met mijn vader heb ik toen ik een jaar of 12 was in Noorwegen en de Pyreneen gewandeld en dat vond ik destijds maar saai. Ik wilde klimmen en niet wandelen maar die vakantie hebben mijn berg gevoel wel versterkt. Op mijn 18e heb ik me aangemeld bij het Korps Mariniers vanwege de berg- en wintertraining die je daar kunt volgen. Na een paar maanden training met skiën, overleven bij temp. van -30,- en het slapen in een tent temidden van de prachtige natuur had ik het bergvirus echt te pakken.
Na het weekendje in Sy kwam ik dus al op het idee maar volgens mijn moeder was het niet mogelijk om als Nederlander berggids te worden en dat klonk logisch. Bij het Korps Mariniers begon ik te geloven dat het wél mogelijk is om als Nederlander berggids te worden. Ik volgde zware opleidingen waar veel deelnemers, die al jaren marinier waren, de opleiding niet haalden, haalde ik de eindstreep telkens wel. Na de berg- en wintertraining, een jungle training bij het Franse Vreemdelingen Legioen melde ik mij aan voor een van de zwaarste onderdelen van het Korps Mariniers, de BBE. De BBE was destijds dé anti terreureenheid en één van de special forces van Nederland en ca. 90% van de deelnemers haalde de toelating of de opleiding niet. Als lid van de die speciale eenheid volgde ik een soort internationale commando opleiding waar we werden opgejaagd door 130 soldaten, helikopters en zoekhonden terwijl we in de natuur zelf voor ons eten moesten zorgen en onze eigen kleding moesten maken. Na 10 dagen niet eten, 200 km door de sneeuw lopen en amper slapen werden we nog 48 uur ‘gemarteld’. Bij deze opleiding deden alleen de leden van de verschillende special forces van ca. 20 verschillende landen mee. We startten met 48 deelnemers en eindigden met 7 deelnemers en daar was ik er 1 van! En toen dacht ik ‘als ik dit kan, dan kan ik ook berggids worden’!
Ik gids het liefst tochten die ik nog niet eerder gedaan heb en waar zowel de deelnemers als ikzelf nog worden uitgedaagd. Ik krijg enorm veel voldoening als ik bij moeilijke omstandigheden en een hoog lawinegevaar bijvoorbeeld een groep toerskiërs van hut naar hut gids. Ik wordt uitgedaagd om alles veilig te houden en de deelnemers moeten worden fysiek uitgedaagd. Na een dag hard werk is er dan niets mooiers om op het terras van de hut, met uitzicht op de toppen die we net gedaan hebben, na te genieten van een onvergetelijke tocht. De Alpen zijn voor mij een grote puzzel en telkens als ik een nieuwe tocht maak leg ik een stukje van de puzzel. Telkens als ik een nieuwe top beklim, geniet ik van het uitzicht en ontdek ik vaak weer 2 nieuwe toppen die ik nog graag wil beklimmen. Het lijstje wordt dus alleen maar langer:)
Het is gebruikelijk om elkaar op de top van de berg te feliciteren. In Oostenrijk zeggen ze ‘bergheil’ als de top bereikt wordt. Ik ben ook blij als ik de top haal maar uit respect voor de bergen en vooral feliciteer ik deelnemers ook als iedereen weer veilig in het dal is want dat is niet altijd vanzelfsprekend maar wel het belangrijkste. Ik zeg dan dus ‘talheil’!
Ik kan hier talloze positieve en negatieve momenten of beklimmingen bedenken, maar er springen er een paar uit. In 2001 verloor ik mijn maatje Paul op de Mont Blanc. Hij werd geraakt door een steen terwijl ik naast hem stond. Dat moment staat natuurlijk op mijn netvlies gebrand en ik vraag me nog steeds wel eens af hoe ik het voor elkaar heb gekregen om daarna weer de bergen in te gaan. In 2008 ging onze beklimming van de K2 (8611 m) helemaal mis. Het drama ging de wereld over en is inmiddels uitgezonden op Discovery Channel, BBC. Een van mijn teamleden, Gerard Mc Donnell kwam niet thuis doordat hij 3 andere klimmers probeerde te redden. In 2009 beklom ik een onbeklommen berg in Groenland die nog geen naam had en die hebben we Mc Donnell Peak genoemd, heel emotioneel maar ook heel mooi om te doen. Gelukkig overheersen de positieve momenten de negatieve. Ik beklom alle 82 vierduizenders van de Alpen, de 6 moeilijkste Noordwanden van de Alpen en meerdere van de 7-Summits en aan iedere beklimming heb ik prachtige herinneringen. Bergbeklimmen gaat voor mij ook over het verzamelen van ervaringen en herinneringen.
De bergen zijn zo waanzinnig mooi en leerzaam en hoe mooi is het dat ik dat aan andere mensen mee kan geven?
Dat je in de bergen gaat genieten van de prachtige natuur is duidelijk maar de bergen zijn zoveel meer. Ik hoop dat onze deelnemers hun grenzen (leren) verleggen, hun ambitie kwijt kunnen, tot rust komen, tot nieuwe inzichten komen genieten, en kameraadschap opbouwen. Kameraadschap gaat verder dan vriendschap. Kameraadschap ontstaat alleen door samen door het stof te gaan en dat kweekt een enorm sterke band!
Door de toenemende welvaart trekken er steeds meer mensen de bergen in. Hartstikke mooi natuurlijk maar dat heeft ook een keerzijde. Net zoals het veranderende klimmaat ook een keerzijde heeft. De gletsjers trekken zich terug en het wordt steeds drukker. De grootste uitdaging voor Mountain Beat is denk ik hoe we dit duurzaam kunnen blijven doen. Hoe kunnen we de beleving van de deelnemer in stand houden met een minimale impact voor het klimaat. Dat is natuurlijk een contradictie want reizen is per definitie niet goed voor het klimaat. Wij proberen onze verantwoordelijkheid te pakken door bijvoorbeeld deelnemers met elkaar in contact te brengen om te carpoolen of om hun CO2-uitstoot te compenseren en onze gidsen proberen deelnemers inzichtelijk te maken hoe snel de terugtrekking van de gletsjers gaat. We zijn nu bezig om te kijken of we een module op onze website kunnen zetten die automatisch de gunstigste treinverbinding naar de bestemming weergeeft. Onze grootste uitdaging is hoe we onze reizen zo duurzaam mogelijk kunnen maken met de wetenschap dat reizen nooit duurzaam zal worden.
Elke tocht begint met vertrouwen. Daarom laten we je hier kennismaken met de mensen achter Mountain Beat. Geen cv’s of titels, maar verhalen, voorkeuren en gewoontes. Zo weet je met wie je op pad gaat.
We organiseren regelmatig (online) informatiebijeenkomsten voor verschillende programma’s. Bekijk hieronder de agenda en meld je gratis en vrijblijvend aan!
